Έκρηξη, έκρηξη έρωτα!

Πόσο τυχερός μπορείς να νιώσεις όταν έχεις δίπλα σου το καλύτερο άτομο; 

Πόσο τυχερός μπορεί να είσαι για να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο; 

Πόσο τυχερός είσαι όταν ό,τι έψαχνες να βρεις τα βρήκες όλα σε ένα και μόνο άτομο;

Πάλι υπερβάλλεις;

Πάλι προτρέχεις;

Πάλι θα κάνεις λάθος στο τέλος;

ΤΑ ΛΑΘΗ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ! ΤΑ ΛΑΘΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΑ ΠΛΕΟΝ!

Όταν μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος για ένα άτομο τότε τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά! Όταν όλο σου το είναι ολοκληρώνεται με την παρουσία του, όταν θες να ακούς την φωνή του κάθε μέρα τότε τίποτα δεν μπορεί να είναι λάθος, γιατί είσαι ερωτευμένος..

Και οι ερωτευμένοι ποτέ δεν κάνουν λάθος σ' αυτά που νιώθουν!

http://www.youtube.com/watch?v=-uZlvKXnYU4

Άντε και καλό καλοκαίρι!

Πάντα προτιμούσα τον χειμώνα από το καλοκαίρι (πες με και βρικόλακα). Είναι αυτό ρε παιδί μου που δεν μπορώ τον καύσωνα με τίποτα, τι να κάνω. Και ο κόσμος γύρω μου έχει βαρεθεί να λέω πως "το κρύο μπορείς να το αντέξεις αλλά τη ζέστη με τίποτα" αλλά τι να κάνω, αφού ισχύει! Όπως και να το κάνουμε το μόνο θετικό με το καλοκαίρι είναι πως ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΧΟΛΕΙΟ και πως ΠΑΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ! Αυτό, τίποτα άλλο! Είμαι σίγουρη πως από μέσα σας με λέτε υστερική στρίγκλα και ίσως να είμαι, δίκιο έχετε.
Σημείωση: Ντάξει το καλοκαίρι φέρνει και ξενύχτια, γιου γκατ ε ποιντ!

Σαν να μην έφτανε αυτό είχαμε και θεματάκι με τους βαθμούς. Σου λέει πως όλοι οι καλοί μαθητές στο γυμνάσιο (κι εγώ σ αυτούς) που έπαιρναν 20αρια χωρίς να διαβάζουν πέσανε τώρα στο λύκειο παταγωδώς. Πιο κάτω δεν έχει δηλαδή. Γιατί όπως και να το κάνουμε αν κάποιος δεν έχει ένα 20 στα αρχαία δεν θεωρείται καλό παιδί και καλείται να κριθεί η προσωπικότητά του από το γραπτό μιας ημέρας! Μπούρδες και ξανά μπούρδες! Και καταλαβαίνετε τι επακολουθεί μετά από το θριαμβευτικό 16,2 ε; Φωνές και κακό, νεύρα και πάει λέγοντας, είμαι σίγουρη πως δεν το έχω ζήσει μόνο εγώ αυτό καλώς ή κακώς.
Σημείωση: Αν ποτέ κάνω παιδιά δεν θα τα κρίνω από τους βαθμούς εκτός αν είναι τόσο γκαούτσαλο με εθισμό στα ναρκωτικά, τότε κάτι δεν θα κάνω καλά σίγουρα!

Σαμμερ λοβζζ. Ω ναι όλοι τους λατρεύουμε. Και πάντα υπάρχει κι αυτή η φίλη που θα μας πει πως "Κακομοίρα μου αν κολλήσεις μ αυτόν και δεν κοιτάς και άλλους τώρα που είναι καλοκαίρι θα σε σκοτώσω!". Κάτσε ρε κοπελιά, γούστο μου καπέλο μου τέλος πάντων, δεν νομίζω πως οι έρωτες πάνε με την εποχή! Άλλωστε πλέον ξέρετε την άποψη μου για το καλοκαίρι. Αν εσύ θες να ξεπορτίσεις οι πόρτες είναι ανοιχτές και τα σκυλιά δεμένα, εμένα τι με θες αδέσμευτη; Κάνε μου την χάρη! Αυτό έλειπε να καταλήξουμε σαν αυτούς που θέλουν να χωρίσουν επειδή είναι καλοκαίρι. Τζιζαζ.
Σημείωση: Ναι είμαι ερωτευμένηη!

Είναι και οι φιλίες..Μερικές χάνονται λόγω καλοκαιριού και άλλες δυναμώνουν. Κακά τα ψέματα λίγοι θυμούνται τους φίλους τους καλοκαιριάτικα. Φιλία είναι αυτό; Από που να πάω να πέσω; Εγώ ξέρω πως όταν έχεις μια φιλική σχέση με κάποιον ή κάποια την διατηρείς χειμώνα-καλοκαίρι (αν θες βέβαια)!

Γκρίνιαξα λίγο ε; Εντάξει δεν το μισώ τόσο το καλοκαίρι, να ξέρετε, και εύχομαι σε όλους σας να περάσετε ένα πανέμορφο δίμηνο πλέον όπου κι αν πάτε, σε όποιο νησί ή παραλιακή πόλη κι αν κάνετε ηλιοθεραπεία με άφθονο αντηλιακό και νερό για να μην ξεχνάμε και τους κινδύνους που καραδοκούν!

P.S. Ο Tasos μου είπε χθες πως χάθηκα από το μπλογκ μου. Για να σας πω την αλήθεια όντως ούτε έμπνευση είχα ούτε τον χρόνο για να καθίσω να ασχοληθώ όσο έπρεπε. Αλλά now I am back με ένα όχι και τόσο μελαγχολικό ποστ μπορώ να πω! Βέβαια οι περισσότεροι θα προσέξετε πως το "aufwiedersehen" έχει καινούρια σχεδίαση κι αυτό συμβαίνει γιατί πλέον η Τζωρτζίνα δεν θα μοιράζεται τις σκέψεις της μαζί μας, αλλά φυσικά θα είναι ευπρόσδεκτη όποτε θελήσει να γράψει κάτι :) 

Πρόσεχε, παρατήρησε.

Γεννήθηκα σε μία εποχή που οι λέξεις αγάπη και εμπιστοσύνη ήταν πλέον άγνωστες για το ανθρώπινο είδος (φτάσαμε να ελπίζουμε στους εξωγήινους). Γεννήθηκα σε μία εποχή που είχε την ατυχία να μην γνωρίσει οικονομική, τεχνολογική ή ακόμα και πολιτισμική ανάπτυξη. Γεννήθηκα σε μία εποχή που οι άνθρωποι ήταν πλέον ξένοι μεταξύ τους λόγω της τεχνολογίας και είχαν επηρεαστεί από κάθε είδους εξωτερικό παράγοντα αντί για το ίδιο τους το πιστεύω και τις προσωπικές τους αντιλήψεις.

Γεννήθηκα σε μία εποχή που καλεί το νέο αίμα της να αλλάξει ριζικά τα πράγματα χωρίς να του δίνει τα απαραίτητα εφόδια. Γεννήθηκα στην εποχή της κατάκρισης, της αναισχυντίας και της σοβαροφάνειας που τρώει τους ανθρώπους καθημερινά. Αυτές οι αξίες έγιναν το Α και το Ω σε κάθε γειτονιά, σε κάθε μικρή πόλη, σε κάθε χώρα και σε κάθε ήπειρο.

Οι νέοι άνθρωποι της σημερινής γενιάς, εμείς, καλούμαστε να αλλάξουμε τον κόσμο. Δεν τα παραλέω, αυτό μας δίνουν να πιστέψουμε. Έναν κόσμο που πια δεν δίνει ελπίδα σε κανένα. Έναν κόσμο που έχει καταληφθεί από ανθρώπους ξένους, απόμακρους, αντικοινωνικούς και ψευδοευτυχείς. Κάθε μέρα συνειδητοποιώ πως η σημερινή κοινωνία είναι πιο ψεύτικη από όσο φανταζόμουν.

Αναγκάστηκα να ωριμάσω πριν το φυσιολογικό και συνήθισα να κατηγορούμαι για την ωριμότητα μου από ανθρώπους που παρά την ηλικία τους έχουν μυαλό αμοιβάδας. Συνήθισα να επιζώ ανάμεσα σε συνομήλικούς μου που δεν έχω τίποτα κοινό. Συνήθισα να ακούω διάφορες ακραίες πολιτικές απόψεις 15χρονων χωρίς την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στον κόσμο.

Εντυπωσιάστηκα από αντιδράσεις, σκέψεις, αντιλήψεις, ιδέες, τρόπους συμπεριφοράς και όνειρα μικρών ή μεγάλων αλλά παρ' όλα αυτά δεν σταμάτησα να ελπίζω σε κάτι καλύτερο.
Άρχισε να παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου, άρχισε να βλέπεις και όχι απλά να κοιτάζεις. Άρχισε να συνειδητοποιείς.

-μ

Ονειροφύλακες

"Σε εκείνη τη χώρα, λοιπόν, ζούσαν οι πιο περίεργοι κι ασυνήθιστοι άνθρωποι: άνθρωποι που, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, είχαν στην πλάτη τους από ένα ζευγάρι μεγάλα διάφανα φτερά - τόσο διάφανα, σαν να ήταν φτιαγμένα από γυαλί. Τα φτερά αυτά δεν είχαν συγκεκριμένο χρώμα, αλλά κάθε φορά έπαιρναν και διαφορετικό: από το γαλάζιο τ'ουρανού και το μπλε της θάλασσας, από το πράσινο των δέντρων κι από το κόκκινο της παπαρούνας, από το χρυσαφί του ήλιου κι απ' το ασημένιο της σελήνης.

Κατά τα άλλα όμως αυτοί οι άνθρωποι είχαν και πολλές ομοιότητες με τους κοινούς ανθρώπους. Πήγαιναν σχολείο, σπούδαζαν, ταξίδευαν, έκαναν οικογένεια, είχαν φίλους κι ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί ότι κάνουν οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Όμως το πιο σημαντικό απ' όλα, αυτό που τους έκανε ξεχωριστούς ήταν η δουλειά τους. Όλοι λοιπόν, οι άνθρωποι αυτής της χώρας είχαν από τη στιγμή της γέννησής τους την ίδια δουλειά, μία πολύ παράξενη, όμορφη και σημαντική δουλειά: να φυλάνε τα όνειρα των άλλων και συνηθισμένων ανθρώπων.

Κάθε νεογέννητο μωρό που γεννιόταν στις χώρες των ανθρώπων, από το πρώτο κιόλας όνειρό του, αποκτούσε στη μακρινή εκείνη χώρα των Ονειροφύλακά του, τον προστάτη των ονείρων του. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο συγκεκριμένος Ονειροφύλακας θα είχε ως μοναδική του αποστολή να φυλάει τα όνειρα του προστατευμένου του. Κάθε Ονειροφύλακας, λοιπόν, φορτωνόταν τα όνειρα στην πλάτη του και με τα μεγάλα φτερά του πετούσε στους απέραντους ονειρόδρομους. Όπως είναι φυσικό, οι Ονειροφύλακες είχαν πολλή δουλειά προσπαθώντας να διατηρούν ζωντανά τα όνειρα κι επιπλέον να βοηθάνε τους ανθρώπους ώστε να μην ξεχνάνε τα όνειρά τους, αλλά να τα θυμούνται και να συνεχίζουν να ονειρεύονται."

Αγγελική Δαρλάση 

(σύγχρονη λογοτεχνία για παιδιά και για νέους, εκδόσεις Πατάκη)

-μ

Πολύτιμος περίπατος.

Είναι απίστευτο πόσα μπορεί να δει κάποιος κάνοντας μία και μόνο βόλτα ένα βράδυ στη γειτονιά του..
Ξεκινώντας την βόλτα περνάει από δίπλα μου ένας πατέρας με τον μικρό γιο του και τραγουδάνε. Φαίνονται πολύ ευτυχισμένοι. Μπορώ να διακρίνω μια λάμψη στα μάτια του παιδιού. Και οι δύο, είμαι σίγουρη πως δεν θα ήθελαν να βρίσκονται σε άλλο μέρος από αυτό εκείνη τη στιγμή. Φαίνεται ο θαυμασμός στα μικρά ματάκια του παιδιού καθώς στρέφει το κεφάλι του προς τα πάνω, στο πρόσωπο το πατέρα. Τόσο γαλήνια στιγμή. Το τραγούδι τους μελωδία στα αυτιά μου. Δεν ακούω λέξεις, μόνο τον σκοπό που κρατάνε οι φωνές τους καθώς με προσπερνάνε.
Στον επόμενο δρόμο ένα ζευγαράκι. Όρθιοι και οι δύο φαίνονται να μην ενοχλούνται από την παρουσία μου. Νομίζω είναι παιδιά. Στην ηλικία μου. Δεν ξεχωρίζω χαρακτηριστικά. Το σκοτάδι είναι πολύ και το φως στον δρόμο δεν βοηθάει τους γεμάτους περιέργεια περαστικούς. Και ξαφνικά μια αγκαλιά. Μία πολυπόθητη αγκαλιά. Τουλάχιστον αυτή την αίσθηση μου έδωσε. Μια αγκαλιά που ακόμα και το σκοτάδι δεν την εμπόδισε να φανερωθεί σε μένα.. Και μετά τρία χαμόγελα. Των δύο πρωταγωνιστών και το δικό μου. Μοναδικά χαμόγελα.. Όχι όπως τα συνηθισμένα. Κάτι είχαν αυτά τα χαμόγελα. Κάτι το σπάνιο που δεν μπορεί να περιγραφτεί.
Αφήνω τα ζευγάρι και προχωρώ..
Σε μία γωνία ένας κύριος. Μεγάλος, ηλικιωμένος κύριος. Καθώς το φως του δρόμου τον αγκαλιάζει βλέπω πως δυσκολεύεται να περπατήσει. Σέρνει με δυσκολία τα πόδια του κάνοντας μικρά αλλά σταθερά βήματα. Το πρόσωπο του ρυτιδιασμένο. Κάτι σε αυτό το πρόσωπο παραπέμπει στους περαστικούς το αίσθημα του σεβασμού. Ναι, σεβασμός, σε καμία περίπτωση λύπηση. Και το γεγονός πως είναι μόνος. Περπατάει με δυσκολία στον δρόμο ολομόναχος. Χωρίς φίλο, χωρίς γυναίκα, χωρίς κάποιο πιθανό εγγόνι. Κοιτάει κάτω και προχωράει χωρίς να έχει κάποια έκφραση κάνοντας τους περαστικούς να αναρωτιούνται για την ζωή του.
Καθημερινοί άνθρωποι, όχι δημοφιλείς, που είναι πιθανό να ξέρουν πολύ λίγα άτομα για την ζωή τους. Κι όμως τόσο σημαντικοί. Τόσο σπουδαίοι για εμένα. Χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο μου έδειξαν τις αληθινές αξίες στην ζωή! Περίεργο δεν είναι; Ούτε που τους έχω ξαναδει. Κι όμως θα ήθελα τόσο πολύ να τους γνωρίσω. Να μάθω τι έχει προκαλέσει τις εκφράσεις στα πρόσωπα τους. Στον καθένα ξεχωριστά. Τόσο ίδιοι, χαμένοι μέσα στο σύνολο κι όμως κρύβουν "θησαυρούς". Ο καθένας κρύβει μία μοναδική ιστορία που δεν την έχει κανένας άλλος.
Ελπίζω να τους ξαναδω..

-Μ

Θα το μετανιώσεις..

"Θα σε κάνω να το μετανιώσεις αυτό!"

Κάπως έτσι τελείωσε μία ιστορία αγάπης και ίσως παράλληλα και μίσους.
Ήταν βραδάκι όταν ακούσαμε τις πρώτες φωνές και όλοι βγήκαμε στα μπαλκόνια μας έντρομοι γεμάτοι περιέργεια για το τι γινόταν και ποιος φώναζε με τόση μανία.
Οι δύο φωνές διαπερνούσαν τα διπλά παράθυρα του διαμερίσματος και με ευκολία μπορούσα να ακούσω πως μια κοπέλα ζητούσε βοήθεια και έναν άντρα να την βρίζει με τις χειρότερες λέξεις.
"Ακόμα δεν το παραδέχεσαι παλιοπουτάνα.". Η γειτονιά είχε ξεσηκωθεί και όλοι βρισκόμασταν στα μπαλκόνια μας παρακολουθώντας με απορία την δραματική σκηνή. 
Ο άντρας χαστούκιζε με δύναμη τη γυναίκα και φαινόταν να έχει θράσος που δεν είχα ξαναδεί. Όλοι φώναζαν από τα μπαλκόνια τους να την αφήσει και μερικοί περαστικοί κινήθηκαν προς τον άντρα ώστε να τον κάνουν να σταματήσει. Χωρίς ίχνος οίκτου πάνω του όρμηξε στην κοπέλα και συνέχισε να την βρίζει και να την σπρώχνει ώσπου βρέθηκε  στο πάτωμα με μελανιές στο πρόσωπο και γρατσουνιές στα χέρια της.
"Αυτό που μου έκανες θα το μετανιώσεις!"
"Ναι ε;"
Η κοπέλα παρ' όλο την αδύναμη θέση της συνέχιζε να τον προκαλεί υποστηρίζοντας τον εαυτό της και με αυτό τον τρόπο έδινε την εντύπωση πως δεν είχε τύψεις για ό,τι είχε κάνει.
Καθηλωμένοι όλοι από την εικόνα είδαμε τον άντρα τελικά να μπαίνει στο αυτοκίνητο του και να φεύγει λέγοντας για ακόμα μία φορά στην κοπέλα ότι θα το μετανοιώσει. 
Τρέξανε όλοι να βοηθήσουν την κοπέλα που ήταν σε λυγμούς ανήμπορη να δώσει εξηγήσεις και να ακούσει τις συμβουλές των γύρω της για καταγγελίες και μηνύσεις 
Μία ιστορία έρωτα και μίσους σήμερα είχε ήδη τελειώσει. Στο έρημο σοκάκι της οδού Αθανάτων 7..
Δεν έμαθα ποτέ τον λόγο του τσακωμού, ούτε τον λόγο που εκείνος ο εκτός ελέγχου άντρας είχε φερθεί έτσι στον πιθανό έρωτα της ζωής του.
Πόσο μάταιο και παράλληλα οδυνηρό ένα τέτοιο τέλος..
Αυτοί οι δύο άνθρωποι είχαν γίνει μια ιστορία που δεν ήξερα την αρχή της αλλά δυστυχώς δεν είχα προλάβει να προβλέψω ένα όμορφο τέλος καθώς το τέλος γι αυτούς ήταν προδιαγεγραμμένο και τόσο μα τόσο άδικο. Άρχισα να κάνω τις δικές μου σκέψεις και να προσπαθώ να φανταστώ το τι είχε γίνει. Η αλήθεια όμως είναι πως οτιδήποτε και να είχε συμβεί πριν απο αυτή την ημέρα, το είχαν ξεχάσει πλέον και οι δυο τους.
Είναι ακατανόητο πως δύο άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι μπορούν να καταλήξουν σε μια κατάσταση σαν κι αυτή..
Είναι ακατανόητο πως ο έρωτας και η αγάπη μπορεί να μεταλλαχτεί σε μίσος και ανάγκη για εκδίκηση..
"Αυτό θα το μετανιώσεις!"

-Μ 

Who wants an easy life?

But who wants an easy life?
It's boring!
Και ποιος δε συμφωνεί; Πιστεύεται πως η ζωή μας θα ήταν καλύτερη αν ήταν μονο χαρές; Κάνετε λάθος. Και επίσης αν η ζωή μας ήταν μονο δυστυχιες; Τότε τι; Η ζωή μας, για να είναι όμορφη, χρειάζεται ισορροπίες. Και λίγη χαρά και λίγη λυπη. Και λίγες στιγμές ευτυχίας και λίγες στιγμές απογοήτευσης. Λίγο απ'ολα. Η ζωή, είναι σαν ένα παιχνίδι και σε ένα παιχνίδι, ποτέ δεν κερδίζουμε η χάνουμε συνέχεια. Εννοείται όμως πως δε γνωρίζουμε τι θα συμβεί. Ολα γίνονται τόσο γρήγορα και τόσο απρόσμενα. Η γρήγορη εναλλαγή από την ευτυχία στη δυστυχία, ώρες ώρες μπορεί να τρομάξει.
Κανένας δε μπορεί να βιώνει σε αυτή τη ζωη μονο ευχάριστες ή μονο δυσάρεστες στιγμές. Το θέμα είναι το πως θα τις αντιμετωπίσεις όμως...
Σε περιόδους απόλυτης χαράς, έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας αγαπούν και μας νοιάζονται και βιώνουν μαζί μας τη χαρά μας. Οταν είμαστε χαρούμενοι, βγαίνουμε, διασκεδάζουμε και περνάμε καλα. Χωρίς να σκεφτόμαστε ότι μετά από λίγο καιρό μπορεί να συμβεί κάτι που θα ανατρέψει τα ως τωρα δεδομένα. Και καλα κάνουμε. Πρέπει να ζούμε τις χαρούμενες στιγμές της ζωής μας με πάθος, σαν κάθε στιγμή, να είναι η τελευταία!
Από την άλλη, για τις μεγάλες λύπες της ζωής μας χρειάζεται θάρρος και για τις μικρές υπομονη.. Ολα διορθώνονται. Και στο κάτω κάτω είναι ασήμαντη η λύπη όταν αγαπάμε αυτόν που μας την προκαλεί...

Άνθρωποι Μόνοι.

"Θα τους δεις να κλαίνε κρυφά,
είναι άνθρωποι μόνοι..
Θα σου πουν πως είναι καλά,
μα είναι άνθρωποι μόνοι..
Συχνά, θα βρίσκουν χαρά μόνο στη δουλειά τους..
Θα αγαπούν πολύ τα παιδιά, δε θα 'χουν δικά τους..
Μην τους μοιάσω πόσο φοβόμουν,
να σ' είχα για πάντα ευχόμουν..
Κι εγώ...
Κι εγώ που μπορεί να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή..
Τώρα κι εγώ τον κόσμο μου εδώ,
με μόνους ανθρώπους τον φτιάχνω και ζω..

Προτιμούν να μένουν μισοί, να μη δοκιμάζουν..
Πώς θα ήταν απ' την αρχή το "εγώ" να μοιράζουν..
Κρατούν μια θέση κρυφή για τον άνθρωπό τους..
Για όποιον έφυγε μακριά και ζει στο όνειρό τους..
Μην τους μοιάσω πόσο φοβόμουν,
να σ' είχα για πάντα ευχόμουν..
Κι εγώ...
Κι εγώ που μπορεί να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή..
τώρα κι εγώ τον κόσμο μου εδώ,
με μόνους ανθρώπους τον φτιάχνω και ζω.."

-Μ

Κάθε στιγμή..

Έχουμε καταντήσει φίλε μου σε σημείο να μας συμβαίνει κάτι υπέροχο και μοναδικό και να μην πιστεύουμε ότι συμβαίνει στ' αλήθεια! Ψάχνουμε να βρούμε "τι δεν πάει καλά" χωρίς να το απολαμβάνουμε! Είμαστε διαρκώς με μία τεράστια επιφύλαξη χωρίς να αφήνουμε τους εαυτούς μας ελεύθερους. Επιφύλαξη γι' αυτό που συμβαίνει τώρα, επιφύλαξη γι' αυτό που θα συμβεί μετά αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, επιφύλαξη για τι είχε συμβεί στο παρελθόν! Οι καταστάσεις και η εποχή μας έχει φέρει σε μία νευρική κατάσταση όπου πιστεύουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εχθροί μας και θέλουν να μας κάνουν κακό. Είναι σαν να έχουμε χτίσει έναν αδιαπέραστο τοίχο μπροστά στα μάτια μας και την καρδιά μας  και κάθε τούβλο αυτού του τοίχου αποτελεί και μία ανασφάλεια μας. Τι στο καλό συμβαίνει; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι είμαστε τόσο εγωιστές και αχάριστοι. Που πήγε η μαγεία; Που πήγε όλη η χαρά για το άγνωστο, το καινούριο και το μοναδικό; Δεν μπορεί να έχει χαθεί! Δεν θα μπορούσα να δεχτώ ποτέ κάτι τέτοιο! Που πήγε το "ζήσε κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία σου!"; 

-Μ

Προσποιουμαστε...

Καθε μερα προσποιουμαστε πως όλα είναι καλα...ενώ δεν είναι..
Χαμογελάμε λες και τιποτα δεν είναι λάθος, μιλάμε λες και όλα είναι τέλεια, προσποιουμαστε λες και ζούμε το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μας κ εννοείται πως κάνουμε λες και όλο αυτο δεν πονάει καθολου, λες και είναι όλα τόσο φυσιολογικά...αμμ δε.
Δε μπορούμε να περιμένουμε για όλη μας τη ζωή κάποιον να φανεί και διαμέσου να μην έρχεται τιποτα. Νομίζουμε πως έχουμε βρει την ευτυχία αλλα το μόνο που είναι πραγματικά δικό μας τελικά, είναι εκείνη η αφίσα του αγαπημένου μας μπασκετμπολίστα κρεμασμενη στον τοίχο. Κανένας υπαρκτός άνθρωπος δε μας ανήκει όσο και αν το θελουμε. Αλλα τι είναι τελικά η πραγματική ευτυχία; Πραγματική ευτυχία λοιπόν, είναι "δυο χέρια που θα σε κοιμισουν, θα σε χαιδεψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα ματια". Δυο πραγματικά, δυο υπαρκτά χέρια ομως. Που μαζί τους θα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να προσποιεισε.
-Τ

Απλά μικρά ασήμαντα στιγμιότυπα.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι άνθρωποι που αγαπάμε περισσότερο φεύγουν; Tο έχεις σκεφτεί ποτέ; Μπαίνουν στην ζωή σου ως δια μαγείας και πάλι ως δια μαγείας χάνονται. Τόσο απλά. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Αλλά αφήνουν αποτυπώματα, τις αναμνήσεις. Βρίσκονται πάντα κάπου σε ένα μέρος στο μυαλό και στην καρδιά μας και παρουσιάζονται στις πιο αδύναμες στιγμές μας. Είναι εκεί για να μας θυμίζουν το πόσο πολύ πονέσαμε για το άτομο που έχει φύγει πια. Για να μας θυμίζουν το παρελθόν που τις περισσότερες φορές παίρναμε σαν κάτι το ιδανικό! Κι αυτό πονάει! Πονάει όταν ξέρεις ότι ο άνθρωπος που είχες βασίσει όλο σου το "είναι" είναι πλέον ένα υπόλειμμα στο παρελθόν σου και όχι ένα στάδιο στο παρόν σου.. 
Κι εκεί που τον έχεις ξεχάσει, εκεί που λες ότι ξεπέρασες την φυγή του, εκεί που λες ότι δεν σου λείπει, εκεί είναι που κάνεις το μεγαλύτερο σου λάθος!
Σκέφτεσαι τις ωραίες στιγμές, ή το πως θα ήταν η καθημερινότητά σου αν δεν είχε φύγει. Αν δεν είχε πει ένα απλό "εύχομαι όλοι οι άνθρωποι που θα γνωρίσω στη ζωή μου να είναι σαν εσένα". Σκέφτεσαι ότι έφταιγες εσύ, ότι εσύ έκανες κάτι και τον έδιωξες μακριά σου. Και μετά θυμώνεις. Θυμώνεις με εσένα που φάνηκες ευάλωτος μπροστά στον άνθρωπο που αγαπούσες. Θυμώνεις γιατί ήσουν τόσο ηλίθιος που νόμισες έστω και για μία στιγμή ότι αυτός θα έμενε στη ζωή σου. Αλλά μιλάμε για την πραγματική ζωή και όχι για ένα παραμύθι. Όταν αγαπάς κάποιον πάντα φεύγει. Απροειδοποίητα και χωρίς σκέψη για το τι θα προκαλέσει σε εσένα. Είναι σκληρό ναι, αλλά welcome to reality honey! Όσοι αξίζουν μένουν! Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλά μικρά ασήμαντα στιγμιότυπα στην μέχρι τώρα πορεία σου!

-Μ

μου λείπεις...

Όλα ξεκίνησαν τόσο όμορφα...δύο άνθρωποι πιο ερωτευμένοι από ποτέ να περπατούν μαζί στους δρόμους της πολυσύχναστης Αθήνας κάνοντας όνειρα για ένα γλυκό και όμορφο μέλλον...
Πολύ όμορφο για να ναι αληθινό πίστευε η κοπέλα και όντως είχε δίκιο...
Το παραμύθι κράτησε μόνο για λίγους μήνες...αμέσως μετά, το ένα πρόβλημα διαδεχόταν το άλλο...γιατί; γιατί να χαλάνε όλα; τόσο άδικο...
Η κοπέλα είχε αγαπήσει τόσο πολύ αυτό το αγόρι που της είχε μάθει πως να αγαπάει πραγματικά, πως να ελπίζει και πως να ονειρεύεται...Το αγόρι όμως την είχε απλά για να περνάει την ώρα του και μόλις κατάλαβε ότι πλέον είχε βαρεθεί, αναζήτησε αλλού συντροφιά. Κλασσική περίπτωση θαρρώ.
Τώρα η κοπέλα μόνη της προσπαθεί να ξεχάσει, να ξαναφτιάξει τη ζωή της απ'την αρχή. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο πιστεύει. Οι φίλες τις της λένε ότι ακόμα υπάρχουν ελπίδες. Άδικος κόπος, τίποτα δε θα ναι όπως πριν. Το αγόρι πλέον δεν ασχολείται μαζί της καθόλου. Λες και δε συναίβει ποτέ τίποτα. Πώς μπορεί; Πόση υποκρισία πια;
Και τα βράδια, είναι που της λείπει περισσότερο. Το μόνο που τη βοηθάει να ξεχνάει πλέον *μόνο για λίγο* είναι η σοκολάτα. Όλα τον θυμίζουν τόσο έντονα.. Σε κάθε τραγούδι που άκουγαν μαζί, γυρνούσε και την κοιτούσε, το θυμάται. Πλέον κανένα τραγούδι δε της κάνει αίσθηση χωρίς αυτή τη ματιά του που τη γέμιζε τόσο.
Και θυμάται πως του χε πει να μην την αφήσει ποτέ μόνη της και να μην πει αντίο γιατί το αντίο του θα σήμαινε φεύγω και το φεύγω του ξεχνάω. Όντως την ξέχασε αλλά χωρίς καν να χει το θάρρος να πει αντίο. Έτσι,  χωρίς να πει τίποτα. Απλά έφυγε...
Και ξαφνικά, της λείπει τόσο πολύ. Σκέφτεται ότι όλα τέλειωσαν γιατί αντί το αγόρι να κοιτάξει όλα αυτά που τους ενώνουν κοίταξε αυτά τα λίγα που τους χωρίζουν. Η κοπέλα πλέον αναρωτιέται γιατί γυρνάει συνέχεια πίσω ενώ έχει τόσα πολλά να ζήσει. Αναρωτιέται επίσης που να πήγαν τα όνειρα εκείνα που έκανα μαζί τα βράδια.
Έχουν περάσει πολλές μέρες από τότε που η κοπέλα είναι μόνη και το κενό μέσα της ολοένα και μεγαλώνει. Επιθυμεί να πηγαίνει στα όνειρα του, έστω και σαν περαστική, να τη σκέφτεται έστω και λίγο κατά τη διάρκεια της μέρας.
Μακάρι να ξέρε αυτό το αγόρι πως νιώθει η κοπέλα τώρα, μακάρι να του έλεγε και αυτή.
Απλά μου λείπεις...

-T

Θα σε αγαπήσουν για αυτό που είσαι.

Ο μπαμπάς της, της έλεγε "Μην αλλάξεις για κανέναν. Θα σε αγαπήσουν για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα φανείς." Είχε δίκιο όμως;

Στο δημοτικό ήρθε ο πρώτος της ενδοιασμός. Πιο ανεπτυγμένη από τα άλλα παιδάκια ξεχώριζε (μιας και το ύψος της δεν ήταν και το φυσιολογικό εκείνης της ηλικίας). H παρέα της,  κάτι μικροκαμωμένα κοριτσάκια που όταν ήταν μαζί τους, ένιωθε χάλια και ότι συμπεριλαμβάνει την λέξη αυτήν.

Κάτι δεν πήγαινε καλά και το ένιωθε. Πέρασε καιρός και το διαφορετικό έτρεχε μέσα στις φλέβες της. Ήρθε η πέμπτη δημοτικού. Διαφορετικές απόψεις,  στυλ ,γούστο. Τα παιδιά στην τάξη την κράζανε. " Ποιος ακούει αυτές τις βλακείες;;! Η μάνα τους, τους ξέρει αυτούς τους ξεχασμένους;!" Έκανε πως δεν την ένοιαζε αλλά τα λόγια τους τρυπούσαν την καρδιά της. Διάφορες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό της. "Μήπως αν αλλάξω στάσεις και παραστάσεις; Μήπως αν ντυθώ ανάλογα; Το μαλλί λες να φταίει;

 Προσπάθησε η μικρή και άλλαξε παραστάσεις. Δεν της άρεσαν τα αρνητικά σχόλια και ούτε η κοροϊδία από τους συμμαθητές της. Έτσι δεν ένιωθε πια περίεργα και όλα πηγαίνανε καλά.

Μετά από χρόνια η μικρή μεγάλωσε και ήρθε στο λύκειο. Διαφορετικές οι παρέες της, καμία σχέση με την παλιά του δημοτικού. Εκεί ήρθε σε επαφή με διαφορετικά παιδιά, παιδιά που είχανε το παλιό της γούστο.Εκείνο που προσπαθούσε να κρύψει και να αρνηθεί.

Σάλεψε. Νευρίασε με τους παλιούς της συμμαθητές αλλά νευρίασε πιο πολύ με τον ίδιο της τον εαυτό. Πως το άφησε να συμβεί αυτό!; Πως άφησε να την επηρεάσουν ένα μάτσο παιδιά καρμπόν; που δεν ήξεραν τίποτε μα είχαν άποψη για 'όλα;!

Πέταξε από πάνω τον ψεύτικο, υιοθετημένο από τις μόδες τριγύρω εαυτό της. Τον εαυτό που θα μπορούσε να ελκύσει τους πάντες.Κράτησε μόνο εκείνον που ένιωθε πως ήταν σωστός. Μόνο εκείνον που ένιωθε εκείνη άνετα δίχως να σκεφτεί πια τους άλλους και της γνώμες τους..

"Μην αλλάξεις για κανέναν. Θα σε αγαπήσουν για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα φανείς" Τελικά μπαμπά ναι. Είχες δίκιο.

Theopoula S.

μα κάπου κρύβεται η αγάπη...

Οι μέρες μας περνούν, ψάχνοντας την αγάπη. Ψάχνοντας αυτόν τον μικρο θεούλη που θα μας χτυπήσει με το βέλος του και θα αρχίσουμε να νιώθουμε πεταλούδες στο στομάχι...ή μήπως μας ψάχνει αυτός; Κάθε μέρα  δεχόμαστε τόσα είδη διαφορετικής αγάπης και όμως πολλές φορές, απλά την προσπερνάμε..Ψάχνουμε αυτό το τέλειο, αυτό που βλέπουμε στις ταινίες και λέμε ''αχ μακάρι να είχα και γω κάποιον σαν κι αυτόν'' και στο τέλος καταλήγουμε να μένουμε μόνοι γιατί τα μεγάλα και άπιαστα όνειρα, κάθε άλλο παρά καλά είναι.. Το μόνο που επιφέρουν συνήθως, είναι πόνο και απογοήτευση..Απορρίπτουμε τόσους ανθρώπους που μας αγαπάνε πραγματικά περιμένοντας αυτόν τον όμορφο πρίγκιπα που στο τέλος θα μας πληγώσει.. Κρίμα δεν είναι;
Η αληθινή ομορφιά, δεν βρίσκεται στο πρόσωπο κάποιου, αλλά στην καρδιά του..Αυτό να κοιτάτε την καρδιά και με την καρδιά γιατί ''την ουσία τα μάτια, δε μπορούν να τη δουν'' 
Και ξυπνάμε ένα πρωί και καταλαβαίνουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι που έχουμε αγαπήσει εμείς με όλη μας την ψυχή, δεν υπάρχουν πια και δεν υπάρχουν γιατί δεν υπήρξαν ποτέ, ούτε στις νύχτες που φύγανε, ούτε στις μέρες που ήρθανε αλλά ούτε και στα αύριο που θα φύγουν ξανά..Άδικο δεν είναι να πονάμε για κάτι που δεν υπάρχει;
Γι'αυτό την επόμενη φορά που θα σου πει κάποιος πως σ'αγαπάει, δως του και συ απλόχερα την αγάπη σου, κάνοντας έναν άνθρωπο χαρούμενο και τη ζωή σου καλύτερη..Μα και συ, όταν αγαπάς κάποιον, να του το λες κι ας μη το εκτιμήσει, κάποτε ο τροχός θα γυρίζει και όλα τότε θα ναι πολύ πιο δίκαια για σένα. Σκέψου το..

-T
(P.S Μαριάννα και γω σ'αγαπώ!)

Μέρα του '70.

"Οκτώβρης 19, 1973

Ημέρα Σάββατο, ώρα 10:30μμ.

Αναρωτιέμαι πόσο καιρό άραγε να έχω ανοίξω αυτό το μαραφέτι. Τόσα χρόνια το κακόμοιρο υπομένει περισσότερο τις φιλοσοφίες μου. Από τότε  που άρχισα να γράφω σ'αυτό το πράγμα πέρασαν χρόνια. Σίγουρα έχω αλλάξει κατά πολύ. Το καταλαβαίνω όμως μόνο εγώ και λίγοι πολύ στενοί μου φίλοι. Αυτόν τον καιρό νιώθω ότι πέφτω στο κενό, νιώθω κάποια ανασφάλεια, ίσως να είναι αυτή της εφηβικής ηλικίας που λένε. Πραγματικά δεν ξέρω. Νιώθω το μυαλό μου να στερεύει. Δε με ενδιαφέρει αν δεν ερωτευθώ ποτέ πραγματικά, το μόνο που θέλω είναι να πετύχω! Έχω μάθει να κερδίζω και όχι να χάνω. Δεν νομίζω ότι θα αντέξω να περάσω τη ζωή μου στην μετριότητα. Είμαι φιλόδοξη, εγωίστρια και δεν ανέχομαι το δόλο και το ψέμα. Το ευαίσθητο σημείο μου είναι ότι έχω γίνει πολύ μαλακή τελευταία. Τριγυρίζω ουσιαστικά μόνη μου γύρω από τον εαυτό μου. Στο φως αναγνωρίζω κάποια άλλο πρόσωπο, το πρόσωπο του αύριο με βαμμένα μάτια και χείλη. Το φοβάμαι αυτό το πρόσωπο και ίσως γι'αυτό να το αναζητώ κάθε μέρα. Δεν πρέπει να συμβιβαστώ. Τι θα είμαι άραγε αύριο; Μία φιλόδοξη γυναίκα που θα μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στη δουλειά και στο σπίτι; Ή μία γυναικούλα που θα πλένει πιάτα; Θέλω να αναζητώ και να ψάχνω στη ζωή μου. Η καθημερινότητα και η ρουτίνα με κάνουν να δέχομαι τα πάντα παθητικά.! Δεν ζητώ το άφθαστο, αλλά το τέλειο." 

-M
(P.S Τζω σ'αγαπώ!)

Βασικά καλησπέρα σας #2

Τι κι αν ο τίτλος αυτής της ανάρτησης θυμίζει τον τίτλο παλιάς ταινίας όχι και τόσο του γούστου μου; Εγώ που λες είμαι καινούργια εδω και δε νομίζω να τα κάνω και όλα σωστά. Ούτε και θέλω βέβαια. Εχω το καλυτερο πλασμα του κόσμου να με συμπληρώνει και να κάνει σωστά οτι εγώ κανω λαθος και το αντίθετο. Αυτό θα πει αληθινή φιλία, πράγμα σπάνιο για τις μερες μας, δε συμφωνείς; Αλλα εγω ναι, τη βρηκα, τη βρηκα στο προσωπο αυτης της κοπέλας που για τους περισσοτερους σ'αυτον τον κοσμο ειναι μια ανάμεσα σε πολλούς μα για μένα, ειναι η μία και μοναδική. Κακώς που τα λεω βέβαια γιατι ήδη τα ξερει :-))x

Και θυμάμαι και αυτο που μου ελεγε η γιαγιά μου μικρή, ''δείξε μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι'' εε λοιπόν αν εγώ δείξω αυτή την κοπέλα ως φίλη μου, θα με πουν ίσως τον πιο ευλογημένο άνθρωπο στον κόσμο...

Και χαιρομαι που μοιραζομαστε μαζι αυτη την καινουργια μας αρχη αν και για τη Μαριαννα, οχι και τοσο πρωτογνωρη!

Για πρωτη φορα νομιζω οτι αυτα ειναι υπερ αρκετα..σιγουρα να περιμενετε κι αλλα, πολυ καλυτερα, σας το υποσχομαι ;-)x

 

Βασικά Καλησπέρα σας.

Ααααμ...εεεμμ..ένα, δύο, τρία, τεστ τεστ. Ακούγομαι ε; Όχι, όχι δεν είμαι ξανθιά. Ούτε φυσική, ούτε βαμμένη. Τι; Δεν με πιστεύετε; Καλά, καλά. Τέρμα τα αστεία.!

Για να ξεκινήσουμε με αλήθειες, αυτή είναι η δεύτερη προσπάθειά μου να δημιουργήσω ένα αξιόλογο και ευανάγνωστο blog. Το παρελθόν έδειξε ότι δεν το έχω και πολύ σε αυτόν τον τομέα αλλά δεν πρόκειται να τα παρατήσω! Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που τα παρατάει εύκολα αλλά anyway, είμαι αισιόδοξη αυτή τη φορά..

Στην αρχή, σκέφτηκα ότι όλη αυτή η ιδέα είναι μια σκέτη χαζομάρα. Άλλωστε ποιος ο λόγος και ο σκοπός να γράψεις σκέψεις και απορίες σε μία σελίδα στο internet που έτσι κι αλλιώς δεν θα διαβάζει κανείς (εκτός από την Τζω, σμουτςς); Εκτίθεσαι και με το παραπάνω..και αυτή είναι η βασική πηγή για τους όποιους δισταγμούς μου. Αλλά HERE I AM! Παλεύοντας τους δισταγμούς και εκείνη την φωνούλα στο κεφάλι μου που με κάνει να φοβάμαι κάθε τι καινούριο. 

Μην βιαστείτε να κρίνετε από τον τίτλο. Δεν πρόκειται να γράψω ούτε ολόκληρη πρόταση στα γερμανικά. Και προς Θεού μην πάρετε αυτό το blog σαν ημερολόγιο. Όχι, αυτά δεν τα μπορώ. Άσκοπη περιγραφή γεγονότων κλπ κλπ. δεν είναι του στυλ μου. 
(Σίγουρα κάτι ξέχασα να πω αλλά who cears!) 

Stay tuned για νέες αναρτήσεις.

xoxo